Από το 2001 είμαι καθημερινός πελάτης σε αυτό το cafe. Μικρό μαγαζάκι που δουλεύει περισσότερο με τους θαμώνες.
Καφέδες, μπύρες, τσιπουράκι, ποτά, να πέρνουμε ντελίβερι πίτσες, μακαρονάδες και σάντουιτς.
Από βαρετά πρωινά και απογέματα μέχρι περιπτώσεις που χρειαζόταν να κάνω κι εγώ τον σερβιτόρο ή τον μπάρμαν, αγώνες στον προτζέκτορα και λιώσιμο το βράδυ να βλέπουμε αστυνομικές σειρές.
Καιροί που δεν υπήρχε φράγκο και όλα πηγαίνανε στο "Γράφτα ρε".
Μέρες και ξενύχτια με γέλια και χαρές και άλλα με σκοτούρες και αναστεναγμούς.
Μέσα σε αυτά τα 10 χρόνια που είμαι εκεί, κόσμος και θαμώνες αλλάξανε, αλλά στο τέλος μεσ' από φιλίες, τσακωμούς και μέσα απ' την τριβή του χρόνου, μείναμε κάποια άτομα που δημιουργήθηκε αναμεταξύ μας μια ισχυρότερη σχέση από συν-καφεδιάριδες ή συν-αλκοολίκια.
Μεγάλος αστέρας, ο ιδιοκτήτης του cafe, Κώστας, ή αλλιώς παγκοσμίως γνωστός ως "Γκας Κάρεμ".
Με αυτόν τον άνθρωπο έχω τσακωθεί και ξαναμονιάσαμε αρκετές φορές αλλά όποτε του ζήτησα κάποια βοήθεια ήταν εκεί όπως και το αντίθετο. Και το μεγαλύτερό του προτέρημα είναι πως είναι από τους λίγους ανθρώπους και έχει την ικανότητα να με κάνει να γελάω. Και ευτυχώς ή δυστυχώς οι άνθρωποι που μπορούν να με κάνουν να γελάσω είναι μετρημένοι στα δάχτυλα τους ενός χεριού.
Καμιά φορά βέβαια με έρχεται η επιθυμία να του ρίξω καμιά ανάποδη αλλά ντακς χαχαχα :-)
Αυτά λεπόν έτσι στα γρήγορα γιατί σε λίγο αρχίζει και το Άρσεναλ - Ολυμπιακός.
Εν κατακλείδι, ελπίζω να είναι για αρκετά χρόνια ακόμα ανοιχτό το Λίθος.
